Cumartesi , Eylül 21 2019
Biraz da felsefe diyorsanız....

Kullanıcı avatarı
Terentius, "Onunla her şeyi paylaşmak zevkinden mahrum kalınca, hiçbir zevki tatmamaya karar verdim" demiş, yitirdiği bir dostunun ardından.Nasıl bir insandan bahseder Terentius?


Karşısında zavallı gibi görünmekten korkmadığımız, bizi değiştirmeye değil zenginleştirmeye çalışan, yargılayan değil, kendimizi sorgulamamıza yardımcı olan biri midir yitirilen?

Sabahın 3'ünde çaldığımız kapısını açtığında, tek kelime etmeden kollarına atılıp ağlayabileceğimiz bir insan mıdır Terentius'un acısını bu şekilde dillendiren?

Nedenlerini merak etse de, gözyaşlarımızın dinmesini bekleyecek kadar anlayışlı, titrek sesimiz ve telaşlı cümlelerimizi sükûnetle dinleyecek kadar sabırlı, acımızın bir kısmını kendine yük edinecek kadar cömert ve yürekli insanlar mıdır dost diye seçtiklerimiz?

Sadece sohbeti değil, sessizliği de sıkıcı olmayan ;yalnızlığımızı unutmak için varlığı, eksikliğini hissetmemiz için yokluğu kâfi gelen insanlara mı dostum deriz?

Başımıza gelen güzel bir şeyin coşkusu yüreğimize sığmadığında, saate aldırmayıp telefona sarıldığımız ve karşımızdaki uykulu sese "Kulaklarına inanamayacaksın!" diye bağırdığımızda, "Sabahı bekleyemez miydin?" demeyen biri midir gerçek bir dost?

Güzel bir film izlediğimizde, keşke O da olsaydı dediğimiz, okuduğumuz bir kitaptan bahsedebildiğimiz ve en mahrem sırlarımızı anlattıktan sonra rahatça uykuya dalabildiğimiz bir sırdaş mıdır yoksa?

Konuşurken gözlerimizi kaçırmadığımız, kendimizi saklamadığımız ve yüzümüze en acı gerçekleri haykırırken bile darılmadığımız yalnızlığımız mıdır dost dediğimiz insanlar?

Ne bileyim, aynı fikirde olmasak da uzlaşabildiğimiz, köprüleri atmadan da tartışabildiğimiz, her savaştan birlikte ve biraz daha güçlenmiş bağlarla çıktığımız insanlar mıdır dost payesi verdiklerimiz?

Tanıdığımızı sanırken, daha keşfedilmeyi bekleyen nice el değmemiş duygular ve düşünceler taşıdığını gördüğümüz; sürekli bizi şaşırtan kendimiz midir onlarda sevdiğimiz?

Aristo haklı mıdır ; "Dostluk bir ruhun iki ayrı bedende yaşamasıdır" derken ve Terentius, başka bir bedende toprağa verdiği ruhunun yasını mı tutmaktadır? Paylaştığı her şeye ölüm de mi dâhildir?

Acaba, neyi kaybedeceğini, dostu ölmeden önce fark etmiş midir?
Ya biz; her şeyi paylaşmanın, iddialı ve gerçek dışı geldiği günümüzde, sahip miyiz gerçek bir dosta?

Ya da adımızın önüne dost sıfatı koyan insanlar var mıdır hayatımızda? Yoksa kendimizi sevmeyi başaramadığımızdan, şaşırıyor muyuz bizi sevdiğini söyleyen birinin varlığına, inanamıyor muyuz yanımızda kalmasına ve uzaklaştırıyor muyuz içten içe bizi sevmesini istediğimiz insani kendimizden?

Ve bir gün, bir el daha kayıp gittiğinde avuçlarımızdan, kendi mezarımızın başında ağlayacağımızı biliyor muyuz? İş işten geçmeden önce teşekkür edebiliyor muyuz sevdiğimize, hiç değilse bizi sevdiği için.
Kullanıcı avatarı

 #224166  gönderen batak
 08.04.2007 - 22:15:21
işte bu yazıda anlatılan benim sevgilim. aynı zamanda en yakın dostum, arkadaşım. hatta bazen annem,babam,kardeşim. herşeyim...
# gönderen Drtus Reklam
13.10.2009
Kullanıcı avatarı

 #224347  gönderen drwera
 09.04.2007 - 13:28:52
batak yazdı:işte bu yazıda anlatılan benim sevgilim. aynı zamanda en yakın dostum, arkadaşım. hatta bazen annem,babam,kardeşim. herşeyim...
Kıskanılacak kadar güzel bir şeye sahipsin kıymetini bil
Kullanıcı avatarı

 #224357  gönderen DREYLEM
 09.04.2007 - 14:09:55
yanlış bi inanış belki ama hep korkarım böyle bi dostum olmasından.açamam kendimi heralde bukadar.sevgilime bile.....herşeyin bi bedelini ödediğim şu koca hayatımda bununda bi bedeli varmıdırki acaba deyip dururum.bu yüzdendir korkum.

kendimizi korumak için etrafımıza sardığımız çitler zamanla parmaklıklara dönüşüp bizi içine hapsediyor...henri-frederic blanc
Kullanıcı avatarı

 #224364  gönderen drwera
 09.04.2007 - 14:18:05
DREYLEM yazdı:yanlış bi inanış belki ama hep korkarım böyle bi dostum olmasından.açamam kendimi heralde bukadar.sevgilime bile.....herşeyin bi bedelini ödediğim şu koca hayatımda bununda bi bedeli varmıdırki acaba deyip dururum.bu yüzdendir korkum.

kendimizi korumak için etrafımıza sardığımız çitler zamanla parmaklıklara dönüşüp bizi içine hapsediyor...henri-frederic blanc
Böyle bir dostun olduğunda öyle bir korkunun hayatında yeri olmayacağını düşünüyorum ben..
# gönderen Drtus Reklam
13.10.2009